اختلال استرس پس از سانحه

  • زمان مطالعه: 18 دقیقه
  • |
  • تاریخ انتشار: 21 مرداد 1400
  • |
  • تعداد بازدید: 68
اختلال استرس پس از سانحه
  • مترجم: محمد کفائی | منبع: nimh

نگاه کلی به اختلال استرس پس از سانحه

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نوعی اختلال است که در برخی از افراد که اتفاقی تکان دهنده، ترسناک یا خطرناک را تجربه کرده‌اند و یا با مواجهه شدن با تهدید مرگ، صدمه یا در خطر قرار گرفتن ایجاد می‌شود. سه نشانه‌ای که این اختلال را توصیف می‌کنند عبارتند از: بی‌تفاوتی نسبت به محیط پیرامون، تسجم رویداد و آسیب وارد شده در رویاها، تداعی شدن و مرور دوباره خاطرات واقعه آسیب‌زا و نشانه‌های اضطرابی و برانگیختگی در فرد که تا قبل از آسیب وجود نداشته‌اند.

این یک امر طبیعی است که در طی یک وضعیت خطرناک و نیز پس از آن، احساس ترس داشته باشید. ترس باعث ایجاد بسیاری از تغییرات لحظه به لحظه در بدن می‌گردد تا به شما در مقابله با خطر و یا جلوگیری از آن کمک کند. درواقع این یک پاسخ معمول فیزیولوژِیکی «جنگ یا گریز» می‌باشد که به منظور محافظت از شخص در برابر آسیب در بدن شکل می‌گیرد. تقریباً همه افراد پس از آسیب وارده، طیف وسیعی از واکنش‌ها را بصورت فردی تجربه خواهند کرد. با این وجود، بیشتر افراد به طور طبیعی از علائم اولیه ایجاد شده بهبود می‌یابند. کسانی که همچنان با اختلالات خاصی بعد از واقعه روبرو هستند، احتمال دارد با PTSD تشخیص داده شوند. افراد مبتلا به PTSD، حتی اگر در معرض خطر هم نباشند ممکن است احساس استرس یا ترس داشته باشند.

علائم و نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه

در حالی که بیشتر افراد آسیب دیده علائم کوتاه­ مدتی را از سر خواهند گذراند، اکثریت افراد مبتلا به این عارضه، دچار PTSD مزمن نخواهند شد. صرفا همه افراد مبتلا به PTSD یک اتفاق خطرناک یا بسیار ترسناک را تجربه نمی‌کنند. برخی از تجربیات، مانند مرگ ناگهانی و غیرمنتظره یکی از عزیزان نیز می‌توانند باعث بروز PTSD در فرد شود. علائم PTSD معمولاً در همان اوایل رخ دادن تجربه غیرمنتظره، یعنی 3 ماهه اول پس از حادثه شروع می‌شود، اما گاهی اوقات امکان این وجود داشته که علائم تا سال‌ها بعد خود را نشان ندهند. علائم باید بیش از یک ماه طول بکشد و آنقدر شدید باشد که در روابط شخصی یا کار فرد اختلال ایجاد کند تا بعنوان PTSD در نظر گرفته شود. روند بیماری متفاوت می‌باشد. برخی از افراد در طی 6 ماه پس از حادثه بهبود می‌یابند. در حالی که عده‌ای دیگر احتمال دارد علائم بسیار طولانی‌تری را از خود نشان دهند. در بعضی از افراد، این وضعیت به حالت مزمن درمی‌آید.

تشخیص عارضه PTSD، برعهده پزشکی است که تجربه کمک به افراد مبتلا به بیماری‌های روحی را داشته باشد؛ مانند روانپزشک یا روانشناس. 

برای تشخیص PTSD در یک فرد بزرگسال، وی باید برای حداقل 1 ماه تمام موارد زیر را از خود بروز داده باشد:

• حداقل یک علائم را مجددا تجربه کرده باشد.

• حداقل برای یکبار علائم اجتناب را از خود نشان داده باشد (نوعی مکانیسم دفاعی که در آن از رویارویی با افراد، فعالیت‌ها و موقعیت‌ها خودداری می‌شود و با مکانیسم دفاعی انکار قرابت دارد).

• حداقل دو علائم برانگیختگی و واکنش­پذیری را داشته باشد.

• حداقل دو علائم برانگیختگی و واکنش‌پذیری را داشته باشد.

تجربه مجدد علائم عبارتند از:

مرور دوباره خاطرات آسیب واردشده: تداعی شدن دوباره و مجدد سانحه که با علائم جسمی ‌مانند ضربان قلب تند یا تعریق همراه بوده و نیز به دنبالش خواب‌های بد و افکار ترسناک خواهد بود. تجربه مجدد علائم ممکن است باعث ایجاد مشکلاتی در زندگی روزمره فرد گردد. علائم می‌تواند از افکار و احساسات خود فرد شروع شود. کلمات، اشیا یا موقعیت‌هایی که یادآور رویداد هستند نیز می‌توانند باعث مرور و تداعی شدن دوباره واقعه گردند.

علائم اجتناب شامل موارد زیر است:

• دوری از مکان‌ها، رویدادها یا اشیایی که یادآور واقعه آسیب‌زا می‌باشند.

• پرهیز از افکار یا احساسات مربوط به واقعه آسیب‌زا.

مواردی که یک واقعه آسیب‌زا را برای فرد یادآوری کند، می‌تواند باعث تحریک شکل‌گیری علائم اجتناب گردد. این علائم ممکن است باعث شود فرد یکسری روال شخصی خود را تغییر دهد. به عنوان مثال، اگر فرد یک سانحه تصادف رانندگی را تجربه کرده باشد، شخصی که معمولاً رانندگی می‌کرده است احتمال دارد که دیگر از رانندگی یا سوار شدن در اتومبیل اجتناب کند.

 علائم برانگیختگی و واکنش‌پذیری عبارتند از:

• به راحتی وحشت کردن و از جا پریدن

• داشتن احساس تنش و بی صبر و قرار و عصبی بودن

• مشکل در خوابیدن

• داشتن عصبانیت‌های ناگهانی و شدید

علائم برانگیختگی معمولاً به جای اینکه فرد توسط چیزهایی تحریک شود و به یاد واقعه آسیب‌زا بیافتد، به خودی خود مداوم هستند. این علائم می‌تواند احساس استرس و تنش را در فرد ایجاد کنند. همچنین به مرور می‌توانند انجام کارهای روزمره مانند خوابیدن، غذا خوردن یا داشتن تمرکز را برای فرد سخت کنند.

علائم شناختی و خلقی عبارتند از:

• داشتن مشکل در به یاد آوردن ویژگی‌های اصلی رویداد آسیب‌زا

• داشتن افکار منفی در مورد خود یا دنیا

• داشتن احساسات تحریف شده مانند احساس گناه یا سرزنش

• از دست دادن علاقه به فعالیت‌های لذت­بخش سابق

علائم شناختی و خلقی می‌توانند پس از واقعه آسیب‌زا آغاز شده و یا حتی بدتر شوند. اما شکل‌گیری این علائم در فرد نمی‌تواند به دلیل آسیب دیدگی یا عوارض جانبی مصرف دارو ‌باشد. این علائم می‌تواند احساس بیگانگی یا فاصله گرفتن از دوستان و اعضای خانواده را در فرد ایجاد کند.

وجود برخی از این علائم تا چند هفته پس از رخ دادن واقع آسیب‌زا در فرد طبیعی خواهد بود. زمانی که علائم بیش از یک ماه طول بکشد، توانایی عملکرد فرد را به طور جدی تحت تأثیر قرار داده و دلیل آن بخاطر مصرف دارو، داشتن شرایط پزشکی یا هر مورد دیگری به جز خود واقعه نخواهد بود. برخی از افراد مبتلا به PTSD هیچ علائم یا نشانه‌ای را برای هفته‌ها یا ماه‌ها از خود نشان نخواهند داد. PTSD اغلب با افسردگی، سوءمصرف دارو و یا یک یا چند اختلال اضطرابی دیگر همراه می‌باشد.

آیا واکنش‌های کودکان نسبت به بزرگسالان در PTSD متفاوت است؟

کودکان و نوجوانان ممکن است نسبت به واقعه آسیب‌زا واکنش بسیار شدیدتری از خود نشان دهند، اما با این حال ممکن است برخی از علائم آن‌ها نیز مانند بزرگسالان نباشد. علائم حتی می‌تواند در کودکان خردسال (کمتر از 6 سال) نیز مشاهده شود. این علائم می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

•به طور جدی خیس کردن تختخواب حتی بعد از اینکه به کودک چگونگی رفتن به توالت یاد داده شده است.

• به طور جدی فراموش کردن اینکه چگونه صحبت کند و یا حتی توانایی حرف زدن را از دست بدهد.

• به طور جدی بازآفرینی واقع آسیب‌زا در بازی‌های کودکانه خود

• وابستگی غیرمعمول به یکی از والدین یا سایر افراد خانه

کودکان و نوجوانان با سن بالاتر به احتمال زیاد علائمی مشابه علائمی که در بزرگسالان مشاهده می‌شود را از خود بروز خواهند داد. همچنین امکان شکل‌گیری رفتارهای مختل کننده، بی‌ادبانه یا تخریبی نیز در آن‌ها وجود دارد. در کودکان و نوجوانان سن بالاتر این احتمال هست به این دلیل که نتوانسته‌اند به هر طریقی جلوی واقعه آسیب‌زا را بگیرند، احساس گناه در آن‌ها شکل گیرد. و یا حتی بسته به شرایط فکر انتقام گرفتن به سرشان بزند.

عوامل خطر

هر فردی سوای از سن و سال می‌تواند به PTSD مبتلا شود. شکل‌گیری این عارضه در افراد بزرگسال و خردسال با هر شرایطی و یا در افرادی که مورد حمله فیزیکی یا جنسی، آزار و اذیت، تصادف یا سایر وقایع جدی دیگر قرار گرفته‌اند، امری معمول است. طبق بررسی‌های صورت گرفته در مرکز ملی PTSD، از هر 100 نفر حدود 7 یا 8 نفر در دوره‌ای از زندگی خود دچار عارضه PTSD می‌شوند. احتمال شکل‌گیری PTSDدر زنان بیشتر از مردان بوده و نیز دخیل بودن ژن‌ها در این عارضه، احتمال بروز علائم PTSD در یسکری از افراد را نسبت به دیگران بالاتر برده است.

با این حال، صرفا همه افراد مبتلا به PTSD یک اتفاق خطرناک را تجربه نکرده‌اند. در برخی از افراد بعد از وارد آمدن آسیب یا به خطر افتادن دوست یا یکی از عزیزانشان، علائم  PTSD بروز کرده است. همچنین مرگ ناگهانی و غیرمنتظره یکی از عزیزان نیز می‌تواند منجر به PTSD گردد.

چرا بعضی از افراد به PTSD مبتلا شده و یکسری از افراد دچار این اختلال نمی‌شوند؟

مهم بوده که به یاد داشته باشید هر فردی که در معرض یک واقعه خطرناک یا آسیب‌زا قرار می‌گیرد، صرفا نشانه‌های PTSD را از خود بروز نخواهد داد. درواقع، اکثر افراد این عارضه را تجربه نخواهند کرد.

عوامل زیادی در ابتلای فرد به PTSD نقش دارند. تعدادی از این موارد در ادامه ضمن شده است. عوامل خطر، احتمال ابتلای فرد به PTSD را بالاتر خواهند برد. از طرفی، عوامل دیگری به نام عوامل انعطاف‌پذیری، می‌توانند به کاهش خطر ابتلا به این عارضه کمک کنند.

برخی از عواملی که خطر ابتلا به PTSD را افزایش می‌دهند عبارتند از:

• داشتن یک زندگی مملو از حوادث و آسیب‌های خطرناک

• مشاهده آسیب دیدن شخصی دیگر و یا دیدن یک جسد

• آسیب‌های روانی وارد شده در دوران کودکی

• داشتن احساس وحشت، درماندگی یا ترس شدید

• اینکه احساس کنید بعد از رخ دادن یک واقعه آسیب‌زا، از شما حمایت اجتماعی نمی‌شود و یا میزان این حمایت بسیار ناچیز است.

• تجربه کردن استرس اضافی و زیاد پس از وقوع یک حادثه مانند از دست دادن عزیزی، درد و آسیب دیدگی، یا از دست دادن شغل یا خانه

• داشتن سابقه بیماری روانی یا سوء مصرف دارویی

•آسیب دیدن

برخی از عواملی که باعث بهبودی فرد پس از واقعه آسیب‌زا می‌شوند عبارتند از:

• داشتن حمایت دیگران، مانند دوستان و خانواده

• یافتن یک گروه پشتیبانی برای به اشتراک گذاشتن تجربه خود پس از یک واقعه آسیب‌زا

• اینکه یاد بگیرید در برابر اقداماتی که در مواجهه با شرایط خطرناک انجام می‌دهید، حس خوبی داشته باشید.

• داشتن یک راهکار مقابله‌ای مثبت، یا پیدا کردن راهی برای گذشتن از اتفاق ناگوار رخ داده و یادگیری کسب تجربه از آن

• داشتن توانایی عکس العمل و پاسخگویی موثر در مواقع استرس‌زا علی رغم داشتن احساس ترس

امروزه محققان در حال بررسی اهمیت این عوامل و سایر عوامل خطر و عوامل انعطاف‌پذیری، از جمله ژنتیک و عوامل مربوط به زیست شناسی عصبی می‌باشند. با انجام تحقیقات بیشتر، شاید روزی بتوان پیش‌بینی کرد که چه افرادی احتمال ابتلا به PTSD را داشته و بتوان از بروز آن پیشگیری کرد.

روش‌های درمانی اختلال استرس پس از سانحه

روش‌های درمانی اصلی برای افراد مبتلا به PTSD، مصرف دارو، روان­درمانی (یا گفتگودرمانی) یا استفاده از هر دو روش می‌باشد. افراد خلق و خوی متفاوتی بایکدیگر داشته و PTSD به طور متفاوتی بر افراد تأثیر می‌گذارد؛ بنابراین روش درمانی که برای یک فرد مفید واقع شود احتمالش هست که برای شخص دیگری تاثیر نداشته باشد. مهم­ترین چیز برای افراد مبتلا به PTSD این بوده که توسط یک فرد متخصص در حوزه بهداشت روان که تجربه کار با افراد دچار عارضه PTSD را دارد، تحت درمان قرار گیرند. در بعضی از موارد PTSD امکان دارد که پزشک چندین روش درمانی را برای پیدا کردن روش مفید و تاثیرگذار برای بیمار، بکار گیرد.

اگر فرد مبتلا به PTSD همزمان در یک رابطه‌ی تعدی‌گرایانه با یک فرد سوء استفاده­‌ر باشد، در این مورد باید به هر دو مشکل این فرد رسیدگی شود؛ یعنی هم به PTSD رسیدگی شده و هم رابطه وی مورد بررسی قرار گیرد. سایر مشکلات ادامه‌دار می‌تواند شامل اختلال وحشت، افسردگی، سوءمصرف دارویی و داشتن حس خودکشی باشد.

درمان دارویی

بیشترین موارد مطالعه دارویی برای درمان عارضه PTSD داروهای ضد افسردگی بوده که ممکن است به کنترل علائم PTSD مانند غم و اندوه، نگرانی، عصبانیت و احساس بی­حسی در داخل بدن کمک کند. سایر داروها نیز برای درمان علائم خاص PTSD مانند مشکلات خواب و داشتن کابوس استفاده می‌شوند.

فرد بیمار با همکاری پزشک متخصص خود می‌تواند بهترین روش درمان دارویی به همراه دوز مناسب مصرفی را داشته باشد. برای دریافت آخرین اطلاعات ارایه شده در مورد راهنمای داروها، هشدارهای مصرف و یا داروهای تازه تأییدشده، می‌توانید به وبسایت سازمان غذا و داروی ایالات متحده مراجعه فرمایید.

روان­درمانی

روان­درمانی (که گاهی اوقات با نام گفتگودرمانی نیز شناخته می‌شود) به گفتگوی بین یک متخصص بهداشت روان و فرد بیمار برای درمان بیماری روانی گفته می‌شود. روان­درمانی می‌تواند بصورت تکی و یا به صورت گروهی انجام گیرد. انجام روش گفتاردرمانی برای PTSD معمولاً 6 تا 12 هفته به طول می‌انجامد، بسا که می‌تواند طولانی‌تر هم باشد. تحقیقات نشان داده است که حمایت خانواده و دوستان می‌تواند نقش مهمی‌ در بهبودی فرد در این روش درمانی داشته باشد.

روش‌های متعددی از روان­درمانی وجود داشته که می‌تواند به افراد مبتلا به PTSD کمک کند. برخی از این روش‌ها، علائم PTSD را مستقیماً مورد بررسی و هدف قرار می‌دهند. در سایر روش‌های گفتگودرمانی بر روی مشکلات اجتماعی، خانوادگی یا شغلی تمرکز می‌گردد. پزشک متخصص بسته به شرایط و نیاز هر فرد ممکن است از یک یا ترکیبی از چند روش روان درمانی بهره ببرد.

روان­درمانی‌های موثر، بر چند مولفه اصلی تأکید خواهند داشت؛ از جمله آگاهی دادن در مورد علائم، آموختن مهارت‌هایی برای شناسایی عوامل تحریک کننده علائم، و مهارت‌های مدیریت علائم. یکی از روش‌های مفید درمانی، روش درمان‌ شناختی رفتاری یا CBT نام دارد.

 درمان شناختی رفتاری (CBT) می‌تواند شامل موارد زیر شود:

مواجه ‌­درمانی: درمان از راه مواجهه؛ نوعی درمان رفتاری فوبیا و PTSD و وسواس که بیمار بارها با موضوع فوبیا یا آسیب اصلی به صورت عینی یا تجسمی روبرو می‌شود. این روش درمانی به افراد کمک می‌کند تا بر ترس خود غلبه کرده و آن را کنترل کنند. در این روش، فرد بیمار بطور تدریجی و امن در معرض همان آسیبی قرار می‌گیرد که موجب شکل گیری PTSD در او گشته است. برای این کار از تصور کردن، نوشتن و یا بازدید مجدد از مکانی که واقعه در آن رخ داده است استفاده می‌شود. پزشک متخصص از این راهکارها برای کمک به فرد مبتلا به PTSD در کنار آمدن با احساسات خود بهره خواهد برد.

بازسازی شناختی: این روش درمانی به افراد در درک و فهم بهتر خاطرات بد کمک می‌کند. گاهی اوقات پیش می‌آید که فرد واقعه رخ داده را متفاوت از آن چیزی که رخ داده به یاد آورد، و فرد ممکن است بابت آن احساس شرم و یا مقصر بودن کند. پزشک متخصص به فرد مبتلا به PTSD کمک کرده تا اتفاقات رخ داده را به روش واقع‌بینانه و همانطور که رخ داده است، ببینند.

روش‌های درمانی دیگری نیز وجود داشته که می‌تواند به شما کمک کند. فرد مبتلا به PTSD باید در مورد تمام گزینه‌های درمانی با متخصص خود صحبت کند. روش درمانی باید به گونه‌ای باشد که مهارت‌های مدیریت علائم PTSD را در بیمار تقویت کرده و کاری کند که فرد بتواند در فعالیت‌هایی که قبل از ابتلا به PTSD از آن‌ها لذت می‌برده است، مجددا مشارکت داشته باشد.

گفتگوی درمانی چگونه به افراد کمک کرده تا بر PTSD غلبه کنند؟

گفتاردرمانی روش‌های مفیدی را برای چگونگی واکنش به حوادث ناگواری که بروز علائم PTSD را تحریک می‌کند به افراد می‌آموزد. بر اساس این هدف کلی، روش‌های مختلف درمانی ممکن است شامل موارد زیر گردد:

• درباره آسیب‌های وارده و تأثیرات آن آموزش‌هایی داده می‌شود.

• اینکه چگونه از مهارت‌های آرام‌سازی و کنترل خشم استفاده شود.

• نکاتی را برای داشتن خواب بهتر، رژیم غذایی و عادت‌های ورزشی ارائه دهد.

• به افراد کمک کرده تا احساس گناه، شرم و احساسات دیگر در مورد واقعه را شناسایی کند و با آن‌ها کنار بیایند.

• برروی تغییر واکنش افراد در برابر علائم PTSD تمرکز دارد. به عنوان مثال، درمان به فرد کمک کرده تا وقایع پس از آسیب راحت‌تر رو به رو شود.

سوای از روش‌های درمانی، چگونه می‌توانید به خود کمک کرده باشید؟

برداشتن اولین قدم برای کمک به خود، سوای از پروسه درمانی که می‌تواند برایتان بسیار دشوار باشد. مهم این بوده که به این درک برسید با اینکه پروسه درمانی زمان‌بر خواهد بود و وقت و انرژی زیادی خواهد برد، اما با پیگیری درمان بهتر خواهید شد. اگر مطمئن نیستید که برای دریافت کمک پیش چه کسی باید بروید، می‌توانید از پزشک خانوادگی خود کمک بگیرید. همچنین می‌توانید به صفحه راهنمای NIMH برای بیماری‌های ذهنی سر زده و یا واژه «مراکز خدمات بهداشت روان»، «خدمات اجتماعی» و یا «پزشک متخصص PTSD» را به صورت آنلاین برای یافتن شماره تلفن و آدرس جستجو کنید. پزشک بخش اورژانس نیز می‌تواند موقتا شما را کمک کرده و راهنمایی تان کرده که از کجا و چگونه کمک بیشتری را دریافت کنید.

برای کمک به خود در حین پروسه درمان چه کارهایی را انجام بدهیم:

• با پزشک خود در مورد گزینه‌های درمانی پیش رو صحبت کنید.

• برای کاهش استرس خود به انجام فعالیت بدنی یا انجام ورزش‌های ساده بپردازید.

• اهداف واقع بینانه‌ای برای خود تعیین کنید. به این معنی که سعی کنید از اهداف خیلی بزرگ و اصولا دست نیافتنی پرهیز کنید، زیرا دست نیافتن و نرسیدن به این اهداف باعث شکل‌گیری حس سرخوردگی و ناامیدی در شما می‌شود.

• کارهای بزرگ را به کارهای کوچک­تر تقسیم کنید تا انجام دادنشان راحت‌تر باشد، اولویت‌هایی برای خود تعیین کرده و هرچه در توانتان هست را برای آن انجام دهید.

• سعی کنید مقداری از وقت خود را با افراد دیگر نیز بگذرانید و با آن‌ها معاشرت داشته باشید. همچنین بهتر است اعتماد خود را برروی یک دوست نزدیک یا آشنای مورد اعتماد سرمایه‌گذاری کنید. با دیگران درباره مواردی که می‌تواند تحریک کننده علائم PTSD شما باشد حرف بزنید.

• در طی پروسه درمانی، انتظار تغییرات تدریجی در خلق و خوی خود را داشته باشید و نه تغییرات آنی؛ صبر داشته و به پروسه بهبودی خود کمی زمان دهید.

•  به دنبال موقعیت‌ها، مکان‌ها و افرادی باشید که به شما حس خوبی داده و در شرایط سخت بتوانید برروی آن حساب باز کنید.

• اهمیت دادن و مراقبت از خود و دیگران در شرایطی که امکان درمعرض قرار گرفتن تعداد زیادی از افراد در برابر حوادث آسیب‌زا (مانند بلایای طبیعی، تصادفات و یا اقدامات خشن) می‌باشد.

گام‌های بعدی در زمینه تحقیقات PTSD

در دهه گذشته، پیشرفت تحقیقات در زمینه عوامل تاثیرگذار ذهنی و بیولوژیکی PTSD، دانشمندان را بر آن داشت تا تمرکز بیشتری بر علل اصلی تجربیات متفاوت افراد بر اثر حوادث آسیب­زا، داشته باشند.

تحقیقات صورت گرفته با بودجه NIMH، درحال بررسی افراد مبتلا به PTSD بوده تا درک بهتری از چگونگی تغییرات شکل گرفته در افراد بهبود یافته از این عارضه را داشته باشد.

در این زمینه تحقیقاتی در حال بررسی چگونگی تاثیرپذیری خاطرات ترسناک فرد از یادگیری، تغییرات شیمیایی در بدن و یا حتی خواب می‌باشد.

تحقیقاتی در مورد جلوگیری از پیشرفت PTSD بلافاصله پس از مواجهه فرد با واقعه آسیب‌زا، نیز در حال انجام است.

تحقیقات دیگر صورت گرفته با هدف توسعه درمان‌های شخصی‌تر، مؤثر و کارآمدتر، در تلاش است تا مشخص کند چه عواملی باعث می‌شود تا فرد مبتلا به PTSD به یک روش درمانی خاص واکنش مناسبی دهد.

با ادامه پیشرفت تحقیقات در حوزه ژنتیک و فناوری‌های تصویربرداری از مغز، دانشمندان احتمالاً بتوانند تشخیص دهند که PTSD از چه زمانی و از کجا آغاز می‌گردد. درک این موضوع ممکن است منجر به پیدایش روش‌های درمانی بهتر و هدفمندتر شود که متناسب با شرایط و نیازهای هر شخص بوده و حتی بتواند از بروز این اختلال قبل از رخ دادن واقعه آسیب‌زا جلوگیری کند.

پی‌نوشت:

این مطلب که با عنوان‌ "Help for Mental Illnesses" در ماه اگوست 2019 در وبسایت nimh منتشر گردیده است، توسط تیم تولید محتوای آن‌آموز جمع‌آوری و ترجمه شده است.

وب‌سایت آن‌آموز این مقاله را با عنوان “اختلال استرس پس از سانحه” در تاریخ 21 مرداد 1400 و با ترجمه آقای محمد کفائی منتشر کرده است.