آشنایی با علائم و درمان انواع اختلالات اضطرابی

  • زمان مطالعه: 18 دقیقه
  • |
  • تاریخ انتشار: 27 بهمن 1399
  • |
  • تعداد بازدید: 59
آشنایی با علائم و درمان انواع اختلالات اضطرابی
  • مترجم: محمد کفائی | منبع: nimh

پیش می‌آید که اضطراب بخشی مورد انتظار از زندگی ما باشد. ممکن است هنگام کار با مشکلی برخورده و یا قبل از شرکت در یک آزمون یا قبل از گرفتن یک تصمیم مهم و تاثیرگذار، مضطرب شده باشید. اما اختلالات اضطرابی فراتر از این نگرانی‌ها یا ترس‌های موقتی می‌باشد. برای فرد مبتلا به اختلال اضطراب، اضطراب از بین نمی‌رود و همینطور با گذشت زمان می‌تواند بدتر شود. این علائم وخیم شدن عارضه می‌تواند در فعالیت‌های روزمره مانند عملکردهای شغلی، امور مدرسه و روابط فردی تداخل ایجاد کند.

انواع مختلفی از اختلالات اضطرابی وجود دارد، از جمله اختلال اضطراب فراگیر، اختلال هراس یا وحشت زدگی، و انواع اختلالات مرتبط با هراس (فوبیا).

علائم و نشانه‌ها

اختلال اضطراب فراگیر

افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، در بیشتر روزهای سال و حداقل به مدت 6 ماه، در موارد مختلفی مانند بهداشت شخصی، کار، تعاملات اجتماعی و شرایط زندگی روزمره، علائم اضطراب یا نگرانی بیش از حد را از خود نشان می‌دهند. ترس و اضطراب می‌تواند مشکلات مهمی‌ را در زمینه‌های مختلف زندگی این افراد ایجاد کند، از جمله در تعاملات اجتماعی، مدرسه و کار.

علائم اضطراب فراگیر شامل موارد زیر می‌باشد:

• احساس بی قراری، مضطرب یا عصبی بودن و یا بی‌تاب و بی‌قرار بودن

• به‌راحتی خسته شدن

• فرد در تمرکز مشکل دارد. نمی‌تواند به هیچ چیز فکر کند.

• کج‌خلقی و زود­رنجی

• داشتن تنش عضلانی

• مشکل در کنترل احساسات یا ظاهر نگرانی خود

• داشتن مشکلات خواب، مانند مشکل در خوابیدن یا مدت زمان خواب، بی‌قراری یا خواب ناخوشایند و کم‌کیفیت

اختلال هراس یا وحشت‌زدگی

افراد مبتلا به اختلال هراس دچار حملات وحشت ناگهانی و مکرر می‌شوند. حملات هراس دوره‌های ناگهانی ترس شدید بوده که به سرعت در فرد بروز می‌کنند و طی چند دقیقه به اوج خود می‌رسند. حملات می‌توانند به طور غیرمنتظره­ای اتفاق بیفتند و یا می‌توانند توسط یک موقعیت تحریک‌کننده، مانند ترس از یک چیز یا یک موقعیت، در فرد ایجاد شوند.

افراد احتمال دارد در طی یک حمله وحشت موارد زیر را تجربه کنند:

• تپش قلب، ضربان قلب تند و یا ضربان قلب بالا

• تعریق

• رعشه یا لرزیدن

• احساس تنگی نفس، خفقان یا احساس خفگی

• احساس ترس تهدید کننده در فرد

• احساس اینکه کنترل از دستتان خارج شده است

افراد مبتلا به اختلال هراس اغلب نگران این بوده که حمله بعدی چه زمانی اتفاقی می‌افتد و با اجتناب از مکان‌ها، موقعیت‌ها یا رفتارهایی که با احتمال ایجاد حملات وحشت همراه هستند، به طور فعال سعی در جلوگیری از حملات بعدی در آینده دارند. نگرانی در مورد حملات وحشت، و تلاش صرف‌شده برای پیشگیری جلوگیری از این حملات، باعث ایجاد مشکلات قابل توجه دیگری در زمینه‌های مختلف زندگی فرد، از جمله شکل گرفتن آگورافوبیا می‌شود. آگورافوبیا یا عارضه انزوا‌طلبی یکی از اختلالات اضطرابی بوده که دلیل آن ترس از موقعیت‌هایی است که فرد احساس می‌کند احتمالش هست که در آن موقعیت گیر بیفتد و در صورت وقوع حمله وحشت­زدگی یا به هم خوردن حالش نتواند از آن موقعیت یا محیط گریخته و یا نتواند از کسی کمک دریافت کند. افراد مبتلا به آگورافوبیا، از مکان‌های باز با ازدحام و شلوغی، مکان‌های بسته (مثل مترو و اتوبوس) و یا فضاهای باز وسیع اجتناب می‌کنند.

اختلالات مرتبط با هراس (فوبیا)

فوبیا ترس شدید از اشیا خاص یا موقعیت‌های خاص یا انزجار از آن­ها است. اگرچه اضطراب از این موارد در برخی شرایط می‌تواند طبیعی و واقع بینانه باشد، اما ترس این مدل افراد، متناسب با خطر واقعی ناشی از موقعیت یا اشیا نیست!

افراد مبتلا به هراس:

• ممکن است نگرانی غیرمنطقی یا بیش از حد در مواجهه با شی یا موقعیت وحشت­زا داشته باشند.

• برای اجتناب از شئی یا موقعیت وحشت­زا، اقدامات عملی انجام دهند.

• با مواجهه با شئی یا موقعیت وحشت­زا، فورا اضطراب شدیدی را تجربه کنند.

• و اینکه اشیا و موقعیت‌های اجتناب ناپذیر را با اضطراب شدیدی تحمل کنند.

انواع مختلفی از فوبیا و اختلالات مرتبط با هراس وجود دارد:

فوبیای خاص (که گاهی اوقات فوبیای ساده نیز نامیده می‌شود): همانطور که از نامش پیداست، افرادی که فوبیای خاص دارند از نوع خاصی از اشیا یا موقعیت‌ها، ترس شدید را تجربه کرده یا احساس اضطراب شدید می‌کنند. برخی از نمونه‌های فوبیای خاص شامل ترس از موارد زیر می‌باشد:

• پرواز

• ترس از ارتفاع

• ترس از حیوانات خاص مانند عنکبوت، سگ یا مار

• دریافت تزریقات

• خون

اختلال اضطراب اجتماعی (که قبلاً هراس اجتماعی نامیده می‌شد): افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی به طور کلی اضطراب یا ترس شدیدی نسبت به موقعیت‌های اجتماعی یا عمومی دارند. این افراد نگرانند که اعمال یا رفتارهای مرتبط با اضطراب ناشی از این موقعیت‌ها توسط دیگران ارزیابی منفی شده و باعث شرم‌زدگی و احساس خجالت در آن‌ها گردد. این نگرانی اغلب باعث می‌شود افراد دارای اضطراب اجتماعی از موقعیت‌های اجتماعی و عمومی دوری کنند. اختلال اضطراب اجتماعی می‌تواند در شرایط مختلفی مانند محیط کار یا در محیط مدرسه بروز کند.

آگورافوبیا: افراد مبتلا به آگورافوبیا ترس شدیدی از دو یا چند مورد از موارد زیر را دارند:

• استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی

• حضور داشتن در فضاهای باز شلوغ

• قرار گرفتن در فضاهای بسته شلوغ

• در صف ایستادن یا در جمع و شلوغی بودن

• تنها بودن در خارج از خانه

افراد مبتلا به آگورافوبیا غالباً تا حدی از این موقعیت‌ها اجتناب می‌کنند، زیرا با خود فکر می‌کنند که در صورت بروز واکنش‌های هراس­مانند یا سایر علائمی که باعث خجالت آن‌ها می‌شود، ترک محیط کار یا هر محیط دیگری که در آن قرار دارند، برایشان دشوار یا غیرممکن شود. در شدیدترین حالت آگورافوبیا، یک فرد می‌تواند خانه­گیر شود!

اختلال اضطراب جدایی: اضطراب جدایی اغلب به عنوان موضوعی تصور می‌شود که فقط کودکان با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. با این حال، اختلال اضطراب جدایی می‌تواند در بزرگسالان نیز خود را نشان دهد. افرادی که به اختلال اضطراب جدایی مبتلا هستند، از جدا شدن از افرادی که به آنها وابسته­اند ترس و واهمه دارند. عموما این افراد نگران این بوده كه هنگام جدا شدن از فرد وابسته، نوعی آسیب یا اتفاق ناخوشایند برای دوست و آشنا و یا عزیزان‌شان رخ دهد. این ترس آن‌ها را وادار کرده تا از فردی که در موردش نگران هستند جدا نشوند و عملا از تنها ماندن اجتناب کنند. همچنین این حالت نیز احتمال دارد که افراد دارای اضطراب جدایی در مورد جدا شدن از افراد عزیزشان کابوس ببینند یا هنگام جدا شدن یا احتمال اینکه ممکن است جدا شوند، علائم جسمی خاص را تجربه کنند.

سکوت انتخابی: اختلال نادری است که با اضطراب در ارتباط می‌باشد. سکوت انتخابی زمانی اتفاق می‌افتد که افراد با وجود داشتن مهارت‌های زبانی نرمال، نتوانند در موقعیت‌های خاص اجتماعی صحبت کنند. سکوت انتخابی معمولاً قبل از 5 سالگی اتفاق می‌افتد و غالباً با کمرویی شدید، ترس از خجالت اجتماعی، اختلالات وسواس فکری، گوشه‌گیری، رفتار وابسته و کج خلقی و اوقات تلخی همراه است. افرادی که مبتلا به عارضه سکوت انتخابی هستند، معمولا سایر اختلالات اضطرابی نیز می‌تواند در آن‌ها بروز داده و تشخیص داده شود.

عوامل خطر اختلال اضطرابی

طبق بررسی محققان، هر دو عامل ژنتیکی و عوامل محیطی در خطر ابتلا به اختلال اضطرابی نقش دارند. اگرچه عوامل خطر برای هر نوعی از اختلال اضطرابی می­تواند متفاوت باشد، اما برخی از عوامل خطر عمومی برای انواع اختلالات اضطرابی عبارتند از:

• صفات رفتاری کم‌رویی یا بازداری رفتاری در کودکی

• قرار گرفتن در معرض حوادث پیرامونی استرس­زا در اوایل کودکی یا بزرگسالی، یا داشتن یک زندگی سرتاسر استرس­زا و منفی

• سابقه داشتن اضطراب یا سایر بیماری‌های روحی در خانواده یا بستگان

• برخی از شرایط سلامت جسمی، مانند مشکلات تیروئید یا آریتمی‌های قلبی، کافئین و یا سایر مواد دارویی می‌توانند علائم اضطراب را در فرد ایجاد یا تشدید کنند. انجام معاینات سلامت جسمی در ارزیابی اختلال اضطرابی احتمالی مفید خواهد بود.

روش‌های درمانی و معالجه

اختلالات اضطرابی معمولاً با روان­درمانی، دارو و یا ترکیبی از هر دو روش درمان می‌شوند. روش‌های زیادی برای درمان اضطراب وجود داشته و افراد باید برای انتخاب درمانی که برای آنها مناسب‌تر و بهتر است با پزشک خود مشورت کنند.

روان­­درمانی

روان­درمانی یا گفتگو­‌درمانی می‌تواند به افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی کمک کند. برای مؤثر واقع شدن این روش، روان­درمانی باید با توجه به اضطراب‌های خاص فرد تنظیم شده و متناسب با نیازهای او باشد.

رفتاردرمانیِ شناختی 

رفتاردرمانیِ شناختی (CBT) نمونه‌ای از روش روان­درمانی بوده که می‌تواند به افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی کمک کند. این تکنیک، روش‌های مختلف فکر‌ کردن، رفتار کردن و واکنش به اشیا و موقعیت‌های ایجاد کننده اضطراب و ترس را به افراد می‌آموزد. رفتاردرمانیِ شناختی (CBT) می‌تواند به افراد در یادگیری و تمرین مهارت‌های اجتماعی نیز کمک‌رسان باشد، که این امر برای درمان اختلال اضطراب اجتماعی بسیار مهم است.

شناخت­ درمانی و مواجهه درمانی (درمان از راه مواجهه؛ نوعی درمان رفتاری فوبیا و PTSD و وسواس که بیمار بارها با موضوع فوبیا یا آسیب اصلی به صورت عینی یا تجسمی روبرو می‌شود) دو روش رفتاردرمانیِ شناختی (CBT) هستند که غالباً به طور مشترک یا به تنهایی برای درمان اختلال اضطراب اجتماعی استفاده می‌شوند. شناخت درمانی بر شناسایی، به چالش کشیدن و سپس خنثی‌سازی افکار غیرمفید یا تحریف‌شده مربوط به اختلالات اضطرابی متمرکز است. مواجهه‌درمانی، روش مقابله با ترس‌های ایجاد‌شده توسط عارضه اختلال اضطرابی بوده و به افراد در انجام فعالیت‌هایی که تا بحال از انجام دادن آن‌ها اجتناب می‌کردند، کمک می‌کند. مواجهه‌درمانی گاهی اوقات همراه با تمرینات آرام‌سازی و یا تصویر‌سازی بکار برده می‌شود. رفتاردرمانیِ شناختی (CBT) می‌تواند به صورت فردی و یا با گروهی از افراد که مشکلات مشابهی بخاطر اختلالات اضطرابی دارند انجام گیرد. غالباً یکسری تمرینات بخصوصی برای شرکت کنندگان اختصاص داده می‌شود تا بین جلسات آن‌ها را انجام دهند.

مصرف دارو

مصرف دارو اختلالات اضطرابی را درمان نمی‌کند اما می‌تواند در تسکین علائم تاثیر داشته باشد. داروهای لازم برای اختلالات اضطرابی توسط یک پزشک متخصص، مانند روانپزشک یا ارائه دهنده مراقبت‌های اولیه تجویز می‌شود. البته در برخی از مواقع به روانشناس­هایی که آموزش‌های تخصصی را گذرانده­اند نیز اجازه تجویز داروهای روانپزشکی داده خواهد شد. متداول‌ترین کلاس‌های دارویی که برای مقابله با اختلالات اضطرابی تجویز و استفاده می‌شود، داروهای ضد اضطراب (مانند بنزودیازپین‌ها)، داروهای ضد افسردگی و مسدود کننده‌های بتا هستند (بتا بلاکرها-انواع داروهایی که برای مهار تپش قلب و برطرف‌سازی فشار خون کاربرد دارد).

داروهای ضد اضطراب

داروهای ضد اضطراب می‌توانند به کاهش علائم اضطراب، حملات هراس یا ترس و نگرانی شدید در فرد کمک کنند. رایج‌ترین داروهای ضد اضطراب مصرفی، بنزودیازپین‌ها می‌باشند. اگرچه بعضی مواقع بنزودیازپین‌ها به عنوان درمان خط اول برای اختلال اضطراب فراگیر استفاده می‌شوند، اما مزایا و معایب خودشان را دارند.

برخی از فواید مصرف بنزودیازپین‌ها این بوده که در تسکین و رفع اضطراب موثر واقع شده و سریعتر از داروهای ضد افسردگی که برای اضطراب تجویز می‌شوند، اثر می‌گذارند. برخی از معایب مصرف بنزودیازپین‌ها این بوده که ممکن است در دراز مدت تحمل دارویی نسبت به دارو در فرد شکل گیرد، و درصورت مصرف طولانی مدت این دارو، فرد ممکن است به دوزهای بیشتر و بالاتر برای دستیابی به تاثیر قبلی دارو، نیاز پیدا کند. حتی ممکن است بعضی از افراد به بنزودیازپین‌ها وابستگی دارویی پیدا کنند.

برای جلوگیری از بروز این مشکلات، معمولاً پزشکان بنزودیازپین‌ها را برای مصرف کوتاه مدت تجویز می‌کنند. این روش تجویز مخصوصاً برای افراد مسن، افرادی که مشکلات سومصرف دارویی دارند و نیز افرادی که به راحتی به دارو وابسته می‌شوند بسیار مفید است.

اگر فرد به طور ناگهانی مصرف بنزودیازپین را متوقف کند، احتمال شکل‌گیری نشانه‌های ترک دارو زیاد خواهد شد و یا اینکه حالت اضطراب دوباره در فرد برمی­گردد. بنابراین، دوز مصرفی بنزودیازپین‌ها را باید کم­کم کاهش داد. وقتی با مشورت پزشک تصمیم بر قطع مصرف داروها شد، پزشک به شما کمک خواهد کرد تا کم­کم و با اطمینان دوز مصرفی خود را کاهش دهید. باز هم تاکید می‌کنیم که متوقف کردن ناگهانی مصرف داروها می‌تواند نشانه‌های ترک دارو را ایجاد کند.

برای مصرف طولانی مدت، بنزودیازپین‌ها اغلب به عنوان درمان خط دوم عارضه اضطراب (همراه با داروهای ضد افسردگی به عنوان درمان خط اول در نظر گرفته می‌شوند) و همچنین درصورت نیاز برای جلوگیری از هرگونه بازگشت علائم اضطراب در فرد در نظر گرفته می‌شوند.

نوع دیگری از داروهای ضد اضطراب، بوسپیرون (Buspirone) می‌باشد. بوسپیرون دارویی است که در دسته بنزودیازپین‌ها قرار نمی‌گیرد و به طور خاص برای درمان اضطراب مزمن استفاده می‌شود. اگرچه مصرف این دارو برای همه تاثیر ندارد.

داروهای ضد افسردگی

از داروهای ضد افسردگی برای درمان اختلال افسردگی استفاده می‌شود، اما با این حال مصرف این داروها می‌تواند برای درمان اختلالات اضطرابی نیز مفید واقع شود. داروهای ضد افسردگی به بهبود روش بهره­­‌گیری مغز از برخی ترکیبات شیمیایی کنترل کننده خلق و خو یا استرس کمک می‌کنند. البته شاید لازم باشد قبل از مصرف دارویی که علائم اختلال اضطراب را تکسین داده و دارای عوارض جانبی قابل کنترل می‌باشد، چند نوع از داروهای ضد‌ افسردگی را نیز امتحان کنید. در این موارد معمولا دارویی که قبل‌تر برای شما یا یکی از اعضای خانواده جواب داده باشد، مورد توجه قرار گرفته و تجویز می‌گردد.

معمولاً طول می‌کشد تا داروهای ضد افسردگی اثر خود را بگذارند، بنابراین بهتر است قبل از نتیجه­گیری در مورد اثربخشی دارو، کمی صبر داشته باشید. در صورت شروع مصرف داروهای ضد­ افسردگی، مصرف آن‌ها را بدون اطلاع پزشک متخصص قطع نکنید. وقتی با مشورت پزشک تصمیم بر قطع مصرف داروها شد، پزشک به شما کمک خواهد کرد تا کم­کم و با اطمینان دوز مصرفی خود را کاهش دهید. متوقف کردن ناگهانی مصرف داروها می‌تواند نشانه‌های ترک دارو را در فرد ایجاد کند.

دسته‌ای از داروهای ضد افسردگی با نام مهار‌کننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) و مهارکننده‌های بازجذب سروتونین-نوراپی نفرین (SNRI) معمولاً به عنوان درمان‌های خط اول اختلال اضطراب استفاده می‌شوند. (SSRI) دسته‌ای از داروهای ضد افسردگی بوده که در درمان افسردگی و برخی از انواع اختلالات اضطرابی و شخصیتی کاربرد داشته و در معالجه انزال زودرس و بی­ خوابی نیز مؤثر هستند. این داروها از جذب مجدد سریع سروتونین توسط گیرنده‌های عصبی پس سیناپسی جلوگیری کرده و در نتیجه غلظت سروتونین را بالا می‌برند. (SSRI)‌ها تا حدی بر انتقال دهنده‌های نوراپینفرین و دوپامین هم مؤثر هستند. برای درمان اختلالات اضطرابی از داروهای قدیمی ضد افسردگی کمتر شناخته‌شده ولی موثر از جلمه داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای و مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOI) نیز استفاده می‌گردد.

لطفا توجه داشته باشید: در برخی از موارد، کودکان، نوجوانان و افراد جوان زیر 25 سال هنگام مصرف داروهای ضد افسردگی، به ویژه در چند هفته اول آغاز مصرف و یا زمانی که دوز دارو تغییر کرده باشد، ممکن است نگرش یا رفتارهایی در زمینه خودکشی از آن‌ها سر بزند. در این اخطار بیان‌شده توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) همچنین گفته شده كه بیماران سنین مختلف، كه از داروهای ضد افسردگی استفاده می‌كنند باید از نزدیک تحت مراقبت قرار بگیرند، مخصوصاً در طی چند هفته اول پروسه درمان.

مسدود کننده‌های بتا

اگرچه بتا بلاکرها اغلب برای درمان فشار خون بالا تجویز می‌شوند، اما می‌توان از آنها برای تسکین علائم فیزیکی اضطراب مانند ضربان قلب سریع، رعشه، لرزش و سرخ‌شدگی صورت نیز استفاده کرد. این داروها اگر برای مصرف کوتاه مدت درنظر گرفته شوند، می‌توانند به افراد در تحت کنترل گرفتن علائم فیزیکی اضطراب خود کمک‌رسان باشند. این داروها همچنین می‌توانند در صورت لزوم برای کاهش اضطراب حاد در فرد، از جمله به عنوان یک مداخله پیشگیرانه برای برخی از اشکال قابل پیش بینی اضطراب عملکردی، تجویز گردند.

انتخاب داروی مناسب

برخی از داروها ممکن است برای نوع خاصی از اختلالات اضطرابی تاثیر بهتری داشته باشند، بنابراین فرد باید با دکتر خود در این زمینه مشورت کرده تا با یکدیگر مشخص کنند که کدام دارو برای برای پروسه درمانی بهتر خواهد بود. مصرف بعضی از ترکیبات شیمیایی خاص مانند کافئین، تعدادی از داروهای بدون نسخه سرماخوردگی، داروهای غیر مجاز و نیز مکمل‌های گیاهی امکان دارد تداخل دارویی ایجاد کرده و یا علائم اختلالات اضطرابی را در فرد تشدید کنند. فرد باید باز هم در این زمینه با  پزشک متخصص خود صحبت کند تا مشخص گردد مصرف کدامیک از ترکیبات گفته‌شده درحین پروسه درمانی بی­خطر بوده و از کدام‌ها باید اجتناب شود.

انتخاب داروی مناسب، دوز داروی مصرفی و نیز برنامه درمانی باید تحت مراقبت پزشک متخصص انجام گرفته و براساس نیازهای فرد و وضعیت پزشکی وی باشد. پزشک متخصص احتمالا چندین داروی دیگر را قبل از یافتن داروی مناسب بیمار تجویز خواهد کرد.

شما و پزشک متخصص باید در مورد موارد زیر با یکدیگر صحبت کنید:

• داروها چقدر تاثیر داشته و چقدر برای بهبودی علائم شما موثر بوده­اند.

• فواید و عوارض جانبی هر داروی تجویز یا مصرف‌شده

• درنظر گرفتن خطر ابتلا به عوارض جانبی جدی بر اساس سابقه پزشکی‌تان

• احتمال نیاز از بابت تغییر سبک زندگی برای مصرف داروهای موردنظر 

• هزینه‌های هر دارو

• درنظر گرفتن سایر روش‌های درمانی جایگزین، داروها، ویتامین‌ها و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید و اینکه این روش‌ها چگونه می‌تواند بر روی پروسه درمانی شما تأثیر بگذارد. ترکیبی از مصرف دارو و روان­درمانی بهترین روش درمانی برای بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی است.

• اینکه چگونه باید مصرف دارو متوقف شود (بعضی از داروها نباید به طور ناگهانی متوقف شوند  و باید دوز مصرفی آن‌ها تحت نظارت پزشک کم­کم کاهش یابد).

گروه‌های پشتیبانی

در بعضی از افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی، عضویت در یک گروه خودیاری یا پشتیبانی و به اشتراک گذاشتن مشکلات و دستاوردهای خود در این زمینه با دیگران می‌تواند مفید واقع شود. چت­روم‌های اینترنتی یا تماس‌های تصویری گروهی نیز ممکن است مفید باشد، اما دریافت هرگونه توصیه بهداشتی از طریق اینترنت باید با احتیاط صورت گیرد، زیرا افرادی که از طریق پیام رسان‌ها با آن‌ها در ارتباط هستید را تابحال ندیده­اید و روش درمانی که برای یک نفر جواب داده لزوما نمی‌تواند برای افراد دیگر نیز جواب دهد. قبل از پیگیری هرگونه توصیه درمانی از طریق اینترنت، حتما باید با پزشک خود مشورت کنید. گفتگو با یک دوست یا آشنای مورد اعتماد نیز می‌تواند مفید باشد، اما لزوماً جایگزین کافی برای مراقبت‌های بهداشتی یا توصیه‌های پزشک متخصص نخواهد بود.

تکنیک‌های مدیریت استرس

تکنیک‌های کنترل استرس و مراقبه می‌تواند به افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی در آرام کردن خود کمک کند و حتی ممکن است اثرات درمانی را نیز افزایش دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که انجام ورزش‌های هوازی می‌تواند در کنترل اضطراب در برخی از افراد مفید واقع گردد. با این حال، ورزش و تمرین نباید جای مراقبت‌های بهداشتی استاندارد را گرفته و باید خود فرد برای یافتن روش‌های درمانی لازم پیگیر باشد.